เวยา

posted on 26 Feb 2010 00:33 by tu-bookclub in poetry

บทกวีแด่... ดอกไม้น้อยในสวนใจของพี่ชาย-พี่สาวที่รัก

หอมวัยเยาว์... เจ้า'เวยา'
สะพรั่งมวลบุปผาในตาเจ้า
อวลแดดอุ่นกรุ่นเช้า
เกลาแก้มเนียน เขียนแก้มนวล

เจ้าคือ 'วิถี'
แห่งแสนล้านลายสีผีเสื้อสวน
โปรยสีสรรพ์ปันโลกอันโศกครวญ
ทุกกระบวนไร้เดียงสาและน่ารัก

ข้าหวนระลึก
วันกร่อนสึก... ผ่านล่วง หน่วงหนัก
คืนกรำเศร้า... ไร้ดาวพรายทายทัก
พบเพียงเพิงพักร้างกลางใจ

กาลเวลาเอย...
อย่าเลยอย่าเพิ่งรินไหล
ข้าปรารถนาฉวยคว้าไว้
วันวัยแสนงาม โอ เพียงความทรงจำ

แห่งวัยเยาว์เจ้า'เวยา'...
โลกตื่นลืมตาจากเคี่ยวคร่ำ
เพียงแย้มแก้มย้อยไร้รอยช้ำ
โอ เจ้างำ 'ความงาม' แห่ง 'ความจริง'

 

ชาย ชาลา 

ปล.คราวนี้น่าจะส่งทันนะ อิอิ 

Comment

Comment:

Tweet