poetry

เวยา

posted on 26 Feb 2010 00:33 by tu-bookclub in poetry

บทกวีแด่... ดอกไม้น้อยในสวนใจของพี่ชาย-พี่สาวที่รัก

หอมวัยเยาว์... เจ้า'เวยา'
สะพรั่งมวลบุปผาในตาเจ้า
อวลแดดอุ่นกรุ่นเช้า
เกลาแก้มเนียน เขียนแก้มนวล

เจ้าคือ 'วิถี'
แห่งแสนล้านลายสีผีเสื้อสวน
โปรยสีสรรพ์ปันโลกอันโศกครวญ
ทุกกระบวนไร้เดียงสาและน่ารัก

ข้าหวนระลึก
วันกร่อนสึก... ผ่านล่วง หน่วงหนัก
คืนกรำเศร้า... ไร้ดาวพรายทายทัก
พบเพียงเพิงพักร้างกลางใจ

กาลเวลาเอย...
อย่าเลยอย่าเพิ่งรินไหล
ข้าปรารถนาฉวยคว้าไว้
วันวัยแสนงาม โอ เพียงความทรงจำ

แห่งวัยเยาว์เจ้า'เวยา'...
โลกตื่นลืมตาจากเคี่ยวคร่ำ
เพียงแย้มแก้มย้อยไร้รอยช้ำ
โอ เจ้างำ 'ความงาม' แห่ง 'ความจริง'

 

ชาย ชาลา 

ปล.คราวนี้น่าจะส่งทันนะ อิอิ 

ปากแข็ง

posted on 12 Nov 2009 15:45 by tu-bookclub in poetry

๏ สุดจะหักใจบอกทั้งอยากบอก
แต่ใจก็ยังหลอกหัวใจได้
ชวนทะเลาะเยาะเย้ยตามเคยไป
ทิ้งขื่นขมตรมในให้เศร้านัก

แค่เห็นหน้าหน่อยเดียวเดี๋ยวเคียดขึ้ง
แหมทะลึ่งทะเล้นบ้าให้ด่าหนัก
ทุกรอยยิ้มยียวนชวนหลงรัก
พอปากทักออกไป "ไอ้สันดาน"

ใครก็รู้ดูออกบอกไม่ถูก
อยากพันผูกแต่ใจไม่กล้าหาญ
กลัวแสนกลัวกลัวช้ำเกินรำคาญ
กลัวหัวใจถูกผลาญถ้าพาลพัง

อยู่ตรงหน้าวางท่าทำปากแข็ง
ใจเต้นแรงเมื่อพ้นหน้ามาลับหลัง
รักไม่รักไม่เป็นไรใจประทัง
ไม่เห็นหน้าแค่คลั่ง-ช่างหัวมัน...

โกฏิดารา 12/11/2552

ณ บ้านที่หักพังหลังนั้น

posted on 04 Oct 2009 02:59 by tu-bookclub in poetry

ณ บ้านที่หักพังหลังนั้น

 

 

1.

ณ บ้านที่หักพังหลังนั้น

มีเสียงร้องไห้ดังออกมา

ของแม่

ของฉัน

ที่ปนๆกัน

ในห้องมืด

บนฟูกเดียวกัน

 

น้ำตาหยดลงภายในใจของน้องชาย

ทว่ามันดังสนั่นไปสามโลก

.

.

.

ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว

แล้วพ่อก็รีบไป

ทำไมกันนะ

ทำไมคนๆนั้นถึงสำคัญเพียงนี้

 

กระเบื้องแผ่นหนึ่ง ที่ตรงนี้ที่พ่อเคยยืน

ตรงนี้ไม่มีพ่อแล้ว

เป็นเพียงกระเบื้อง...ในบ้านซึ่งหักพังลงมาเสียแล้ว

.

.

.

 

2.

ชีวิตคืออะไร?

 

ครั้งหนึ่งฉันเคยได้มา

แล้วใยจึงต้องสูญเสีย

 

ความสุขที่ได้มา

ชั่วพริบตามันกลับเป็นภาพลวงตาที่แกนในขมขื่น

 

 

ฉันกลัวเหลือเกิน

กลัวจนตัวสั่นหวั่นไหว

ยิ่งกว่ากลัวความตายในรูปแบบใดๆ...ฉันกลัวที่จะหายไปจากโลกนี้

 

ฉันอับอาย

 

กับหน้าตาที่เปลี่ยนไป ช่างอัปลักษ์เหลือแสน

ก้อนเนื้อสีดำงอกขึ้นมาบังดวงตาอันน่าภาคภูมิ

โลกที่ฉันเคยเห็นหดแคบลงไปทีละน้อย

เช่นเดียวกับหนอกยักษ์มันแผลบที่หลัง น้ำหนักมหาศาลทำให้ไม่อาจจะยืนตรงได้

และรอยตะปุ่มตะป่ำตามแขนขา ทำให้ต้องลงคลาน

 

 

 

 

3.

ตอนนี้ฉันเป็นใคร ฉันเกิดจากใคร

ครึ่งหนึ่งของฉัน

ค่อนหนึ่งของฉัน

จะยืนด้วยขาและปอดข้างเดียวได้อย่างไร

 

หัวใจของฉัน

ถูกฉีกกระชากและควักออกไป

 

ผู้ชายคนนั้นที่ฉันเคยรู้จักทำมันหล่นลงไปในทะเล

ทะเลนั้นกลายเป็นสีแดง น้ำสีฟ้ากลายเป็นสีแดง

 

ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดง

ต้นหญ้ากลายเป็นสีแดง

ผืนดินชุ่มโชกและเหม็นคาว

 

เพราะคนที่ฉันรัก

คนที่ฉันเทิดทูนจนหมดหัวใจ

ทำให้โลกทั้งโลก

ย้อมไปด้วยเลือด

 

 

 

4.

ณ ลานเกลือสีขาว

ไร้จุดสิ้นสุด

เงาของฉันทอดอยู่ที่ใต้ฝ่าเท้า

ราวกับว่าไม่มีเงา

ราวกับว่าไร้ตัวตน

 

ฉันล้มกายที่ชุ่มเหงื่อลงหมอบให้กับพระเจ้า

ใช้หนอกสีดำสะท้อนภาพท้องฟ้าที่แดดจัดจ้าแผดเผา

ใช้ปลายเล็บทู่ๆเขียนเลขศูนย์ลงบนผลึกเกลือ

แล้วยิงตัวตาย

.

..

...

....

.....

......

 

5.

 

เช่นนี้ ฤๅ...

เช่นนี้ ฤๅ คือความสิ้นหวัง

 

ความฝัน

ศรัทธา

ความหวัง

 

อนาคตของฉัน

อดีตของฉัน